(dit is een uittreksel uit mijn tussenkomst in het Brussels parlement).

Oorlog is van alle tijden, vluchten ook. Niet verwonderlijk dus dat er internationale verdragen zijn afgesloten, die dat regelen: wie vlucht uit een oorlog heeft recht op opvang, dat staat ook in de conventie van Genève.

Al snel zijn er meerdere debatten ontstaan. Eén debat gaat over de opvang van vluchtelingen an sich. We krijgen te maken met mensen die dit principe in vraag stellen. Helaas ook die mensen die verantwoordelijk zijn voor het beleid terzake.

De aanhoudende polemiek hierover maakt duidelijk dat deze discussie nog niet afgerond is, we moeten het hier vandaag over hebben. Ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat een belangrijk probleem in dit debat is dat het voor velen moeilijk is om zich iets voor te stellen bij de situatie van de mensen die op de vlucht zijn. Er is al verwezen naar WO I en II, toen moesten de Belgen vluchten en werden ook zij opgevangen! Maar de meesten van ons hebben die oorlogen niet meegemaakt. En het Midden-oosten is zo ver. We moeten het aanschouwelijker maken denk ik. Niet makkelijk, maar ik wil wel een poging doen.

Stel je voor 2050: na jaren van een klimaatbeleid dat niets voorstelt is het zover: de zeespiegel stijgt plots heel sterk en heel snel: in enkele dagen tijd worden de provincies oost- & west-vlaanderen en antwerpen overstroomd, ook het grootste deel van Limburg en zo goed als gans Nederland. Enorme groepen Vlamingen en Nederlanders vluchten naar Vlaams Brabant, daar geraakt het al snel vol … en dan vluchten er sommigen verder, naar Brussel en zelfs naar Wallonië, Frankrijk & Duitsland.

Stel je voor hoe de Brusselaars zouden reageren. Zouden ze vooral willen helpen? Of zouden ze vooral schrik hebben voor de Vervlaamsing of de “verchristelijking” van Brussel? Zouden de Brusselaars vooral schrik hebben dat die Vlamingen en Nederlanders komen profiteren van de voorzieningen en de kinderbijslag hier, of erger nog: onze huizen en onze jobs overnemen?? Want er zijn er al te weinig?!

En hoe zouden de politiek verantwoordelijken reageren?

Stel je voor dat de verantwoordelijke voor de Brusselse opvang dan zou zeggen: sorry! maximum 250 aanvragen per dag… Wij hebben hier een systeem dat al jaren zo werkt, we gaan dat nu niet veranderen! En de honderden en duizenden wachtenden Vlamingen en Nederlanders: die moeten maar hun plan trekken!

Stel je voor dat het weken duurt eer de overheid zelf iets doet voor al die wachtenden en dat die vluchtelingen intussen afhangen van initiatieven van gewone Brusselaars om te helpen.

Stel je voor dat sommige van die politici liever verder op angsten en twijfels zouden inspelen door te zeggen: “jamaar het is ons schuld niet dat het daar overstroomt, dat is een probleem van de lage landen, dat in Vlaanderen en Nederland moet opgelost worden!”

Of nog: “als je vlucht naar Vlaams Brabant, tot daar ben je een klimaatvluchteling, als je verder gaat, naar Brussel of naar Wallonië, dan ben je een gelukszoeker… een opportunist eigenlijk. Iemand die van een noodsituatie misbruik maakt om ineens in de hangmat van de sociale zekerheid te gaan liggen.

Stel je voor: al die arme Vlamingen en Nederlanders die in tentenkampen en in pre-opvang in kantoorgebouwen in totale onzekerheid moeten afwachten wat ze zullen krijgen. Enkele dagen daarvoor hadden ze alles, nu hebben ze niets meer. Zij wouden hier niet zijn maar nu zitten ze hier. Hun toekomst hangt nu volledig af van de goodwill van de mensen die hun bezoek niet gevraagd hebben, maar toch gekregen hebben.

Het is maar een fictief voorbeeld, maar het biedt een interessant perspectief om te kijken naar wat we de afgelopen weken en dagen gekregen hebben. Bevoegde politici die zich onverantwoordelijk gedragen en vooral niet de indruk willen wekken dat ze meer willen doen dan het absoluten minimum, … en het overlaten aan de goodwill van de Brusselaars om alle steken op te rapen die de overheid laat vallen. En als honderden vrijwilligers zich daar dan wekenlang keihard inzetten… worden die ook nog eens verweten dat ze “extreemlinkse activisten” te zijn.

De Brusselaars vandaag gaan niet mee in dit soort beangstigende en hardvochtige waan… honderden Brusselse vrijwilligers wachten niet op een achterblijvende overheid en gaan gewoon zelf aan de slag, duizenden Brusselaars hebben dekens, eten en ander materiaal gebracht… Op enkele dagen tijd hebben 650 gezinnen een onderdak in hun woning aangeboden, … Eigenlijk is dit niet normaal, want de overheid schiet te kort, maar het is hartverwarmend wat die talloze vrijwilligers de afgelopen dagen en weken getoond hebben… we mogen vandaag trots zijn om Brusselaar te zijn.

 

En vanaf vandaag kunnen we er ook voor zorgen dat Brusselaars trots kunnen zijn op hun politici. Na de fase van de eerstelijnsopvang, zijn de gewesten en de gemeenschappen aan de beurt. En daar wil ik het vandaag over hebben. Er dienen er zich 2 opties aan.

Je kunt er voor kiezen om te wachten tot het weer goed komt. Tot de oorlog voorbij is. Of in het voorbeeld: tot het zeewater weer gaat zakken… dan kunnen die Vlamingen en hollanders terugkeren naar hun land en de boel weer opstarten… Da’s één optie. Zet al die Vlamingen en Hollanders in een gesloten centrum en hou de kosten dan zo laag mogelijk. Je geeft ze een beetje geld, maar niet te veel (geen volledig kindergeld hé)! Een beetje eten, maar niet te veel! een onderdak, maar vooral niet te goed! Stel je voor dat ze willen blijven! En dan inzetten op terugkeerbeleid! Vooral zorgen dat die gasten zo snel mogelijk weer naar hun land trekken… we hebben hier al problemen genoeg.

Maar er is ook een andere optie… Het kan anders. Je kunt aanvaarden dat dit nu eenmaal de situatie is… dat er niet binnen de kortste keren een einde zal komen aan het probleem en dat de heropbouw daar nog vele jaren zal duren… en intussentijd kun je er alles aan doen om ervoor te zorgen dat die Vlamingen en Hollanders zo goed mogelijk kunnen meedraaien in je maatschappij.. Dat hun kinderen onderwijs krijgen, dat ze taalles krijgen, dat ze een thuis vinden, dat ze kunnen werken en hier iets opbouwen…

En dat is wat we hier moeten doen. Het is niet realistisch om ervan uit te gaan dat die mensen over een jaartje al kunnen terugkeren… en zolang ze niet teruggekeerd zijn, kun je er best voor kiezen om er alles aan te doen dat zij zo goed mogelijk kunnen meedraaien in onze maatschappij. Dat moet onze optie zijn. Dat moet de Brusselse optie zijn.