Op dit moment legt de onderzoekscommissie Samusocial in het Brussels Parlement de laatste hand aan het rapport en de aanbevelingen, vooral gericht op “goed bestuur”. De schandalen die deze zomer aan het licht kwamen, zorgden voor een schokgolf in de Brusselse politiek. Ook de volledige daklozensector in onze hoofdstad daverde op haar grondvesten. De hoorzittingen in de onderzoekscommissie Samusocial maakten duidelijk hoe de wantoestanden konden ontstaan. Samusocial maakte misbruik van een monopoliepositie en kon rekenen op buitensporige steun van socialistische ministers in de regering. Zo kon de organisatie de bevoegde Ministers chanteren. Welke Minister zou het immers aandurven om geld te weigeren aan Samusocial en dan daklozen in de winter op straat te laten? Er was geen alternatief. De organisatie leefde dan ook op voet van oorlog met alle andere daklozenorganisaties, die haar monopoliepositie in het gedrang brachten.

Samusocial hield de daklozen dus van de straat en suste zo ons geweten. En de daklozen zelf, werden daar ook beter van? Niet bepaald.

Simpel gesteld zijn er twee soorten opvang voor daklozen. Er is noodopvang, die de thuislozen vooral in de winter voor een nacht laat schuilen voor de kou. ’s Morgens moeten zij gewoon weer de straat op. Dat is de aanpak van Samusocial. Daarnaast zijn er organisaties die werken aan structurele oplossingen, aan herintegratie in de maatschappij. Ze begeleiden daklozen, tot ze weer permanent dak boven hun hoofd hebben en weer hun plaats vinden in de maatschappij. Al jaren gaat het leeuwendeel van de Brusselse middelen voor daklozenzorg naar noodopvang. Dat is dweilen met de kraan open. De perspectieven op terugkeer in de maatschappij zijn zo goed als onbestaand en het gaat er daar nogal hard aan toe. Enkele weken geleden nog, kwamen daklozen en verenigingen uit de daklozensector om die reden protesteren aan het Brussels Parlement. Daklozen getuigden daar over de onmenselijke manier waarop ze behandeld worden bij Samusocial en riepen: “we slapen nog liever buiten in de winter dan bij Samusocial”.

En wat stelt deze regering nu voor? Om de centrale rol van Samusocial bij ordonnantie (Brusselse wet) vast te leggen. Samusocial zou in de toekomst mee de coördinatie van de hele sector op zich nemen en instaan voor de noodopvang. Hallo gezond verstand? Deze organisatie, waarvan bleek dat ze hopeloos slecht werd gemanaged, en hoofdzakelijk inzet op noodopvang, wordt beloond met een versterkte monopoliepositie?

Dat is onaanvaardbaar. De Regering gaat hiermee voorbij aan alles wat deze crisis aan het licht bracht. Nog voor de onderzoekscommissie haar aanbevelingen heeft geformuleerd, staat de regering klaar om de oorzaken van de problemen te vereeuwigen.

Het is tijd voor menselijke en eerlijke oplossingen. Laat de coördinatie van de sector niet over aan één van de uitvoerders. Zeker niet als die uitvoerder tot nu uitblonk in wanbeheer. En vooral: investeer het leeuwendeel van de budgetten in de structurele oplossingen, slechts een klein deel in noodopvang. Zet dus vooral in op de aanpak die van daklozen weer gewoon mensen maakt, die zich kunnen ontplooien in onze maatschappij.

Arnaud Verstraete,
Brussels Parlementslid voor Groen
‘Klokkenluider’ Samusocial