Brusselse Regering moet nù werk maken van een Brussels integratietraject. Anders komen 1000’en nieuwkomers in de marge van de samenleving terecht.

Hoe zou het zijn voor een Syrische familie om in Brussel aan te komen na een lange vlucht van een wrede oorlog? Spreken zij Frans (of Nederlands)? Hoe komen ze aan een woning, aan werk, aan een school voor de kinderen? Zonder een integratietraject zijn ze verdoemd om in de marge van onze samenleving terecht te komen.

Dit is geen fictief voorbeeld, maar een realiteit. Vijftien –  à twintigduizend. Zoveel “nieuwkomers” worden er dit jaar verwacht in Brussel. Er is te weinig capaciteit om die allemaal een integratietraject aan te bieden. Dat is nu al overduidelijk. Tot mijn grote verbazing wil bevoegd Minister Smet eerst een ordonnantie schrijven die het integratietraject verplicht maakt, vooraleer hij wil werken aan voldoende capaciteit.

Op dit moment zijn er trajecten beschikbaar voor 3000 mensen, alleen bij Nederlandstalige diensten. Op het einde van dit jaar zouden er 4000 Franstalige moeten bijkomen, en nog eens 2400 Nederlandstalige. Daarmee komt de teller eind dit jaar in het beste geval op 9400 plaatsen voor meer dan 15000 mensen.

En de Brusselse Regering? Die houdt zich bezig met wetteksten om een verplichting in te voeren. Een verplichting om bij de Vlaamse of Franstalige gemeenschap te integreren. Een zweem van cynisme ontbreekt hier niet: 15000 mensen verplichten om te integreren wanneer er meer dan 5000 plaatsen ontbreken. De Brusselse Regering organiseert een macabere stoelendans.

Opmerkelijk is ook dat de Regering de kwestie argeloos doorschuift naar de Vlaamse en Franstalige gemeenschappen. Brussel heeft volle bevoegdheden om een Brussels integratietraject te ontwikkelen, dat inhoudelijk hetzelfde is voor alle Brusselaars. Het zou meteen ook toelaten om voldoende capaciteit te creëren.

Dat zou blijkbaar te logisch zijn, te eenvoudig. Waarom makkelijk als het ook moeilijk kan? Dus vragen Minister Smet en collega’s nieuwe Brusselaars om te integreren in de Vlaamse OF de Franstalige gemeenschap. Dat de bevoegde Ministers in die gemeenschappen niet betrokken werden bij die beslissing is gewoon te gek voor woorden. Toen ik Pascal Smet daarop wees in het parlement zei hij doodleuk: “dat overleg komt nog, maar eerst mijn ordonnantie”.